Toen God de kameel schiep had de kameel een gewei. Op een dag kwam een hert langs en vroeg of hij het gewei mocht lenen. De kameel stemde toe maar het hert bracht het gewei nooit terug. Daarom kijkt een kameel altijd naar de horizon, of het ergens een hert ziet. Een prachtig verhaaltje van de een oude nomade in de Gobi woestijn, een plek waar het leven eenzaam is en waar je over de enorme vlakten altijd naar de horizon kijkt.
The Story of the Weeping Camel gaat over een familie Mongoolse nomaden, ergens in de onmetelijke Gobi woestijn. Het is voorjaar en de kamelen krijgen kalfjes. Bij één van hen gaat het bijna mis maar na een zware bevalling wordt toch een levend - zeldzaam wit - jong geboren. Maar de moeder verwerpt het. Zij kijkt niet naar het jong om en ze geeft het geen melk. Het nomadengezin doet alles om het probleem op te lossen maar niets helpt. Ten einde raad besluiten ze een 'Hoosh-ritueel' uit te voeren. De twee jongste jongens worden op pad gestuurd om in een verafgelegen post een vioolspeler te halen.
Een paar dagen later komt de man langs en dan volgt een intrigerend, bijna magisch ritueel waarbij de vioolspeler en Ogdoo, de moeder van je beide jongens samenwerken om als het ware de "toon van de kameel" te vinden. Een wonderlijke combinatie van gezang en lage snaar-tonen maakt dat de kameel een andere houding aanneemt en haar jong kan accepteren. Op het moment van de omslag huilt de kameel. Het is een heel bijzonder moment dat je als toeschouwer niet onberoerd laat.
Deze docu-film uit 2004 geeft een prachtig beeld van het eenvoudige leven in de yurts van de Mongoolse nomaden.
Laatste reacties