Fishtank zou je kunnen beschouwen als de verfilming van het boek Beschaving of wat er van over is van Theodore Dalrymple. Volgens de Engelse gevangenis-psychiater is het thema bijna normaal geworden aan de onderkant van de Engelse samenleving: Alleenstaande moeder heeft de ene vriend na de andere, en die vriendjes zijn ook wel geïnteresseerd in haar tiener-dochters. Hoop en wanhoop wisselen elkaar af bij het kijken naar deze film van regisseur Andrea Arnold (2009)
Het leven in het huis van Mia en Tyler is een hel. De moeder toont geen greintje liefde voor haar beide dochters, ze veracht ze. "Weet je dat ik je heb willen laten weghalen? Ik had de afspraak al gemaakt." zegt ze ronduit tegen de 15-jarige Mia. De meisjes beschikken hierdoor simpelweg niet over een vocabulaire om genegenheid uit te drukken. Ze praten in termen van "teef" en "hate you". Moeder organiseert in het weekend wilde feestjes en de meisjes moeten op hun kamer blijven.
Mia heeft een slechte verhouding met iedereen die ze ontmoet. Wanneer ze een paar meisjes uit de buurt ziet dansen op straat scheldt ze ze uit en aarzelt niet één van hen een venijnige kopstoot te geven waarbij het meisje jaar neus breekt. Ze is weggestuurd van alle scholen en moet nu naar een school voor speciaal onderwijs maar ze is absoluut niet van plan om te gaan.
En dan de moeder heeft ze plotseling ene Connor als nieuwe vriend, iemand die ook nog eens aardig is voor Mia. Connor is als een vader voor haar en hij is wellicht de enige in haar leven die in die rol échte belangstelling voor het meisje heeft. De rol van Connor maakt de film spannend. Is hij wérkelijk bezorgd om Mia ? Wil hij haar écht helpen haar idealen te verwezenlijken ?
Hoop en wanhoop
Een film als Fishtank maakt je misselijk en triest. De ranzige seksfeestjes die nét niet helemaal expliciet in beeld worden gebracht laten een vieze smaak na. Het schrijnende in de film is dat je toch diep weg achter alle haat, gestoord gedrag, een meisje zien dat hunkert naar liefde en genegenheid. Ze houdt van dansen en heeft ronduit een hekel aan de zwoele MTV dansjes waarmee de meisjes uit de buurt zich bezighouden. Je hoopt voortdurend dat het met Mia de goede kant op zal gaan. Ze doet auditie als danseres, maar als blijkt dat het om een nachtclub gaat loopt ze weg. Ze houdt van dieren en doet alles om een oud paard in de buurt te helpen. Op haar manier zorgt ze voor haar zusje. Even lijkt het alsof ze een vader gevonden heeft in de figuur van Connor en je ziet haar opbloeien.
Aan het einde vertrekt ze met de jonge zigeuner, een jongen met wie ze wél kan praten. Hij vraagt haar mee te gaan naar Wales. Ze neemt het initiatief om zich te ontworstelen aan het milieu waarin ze niet langer wil leven en gaat mee. Bij het afscheid moet Tyler huilen. Stomme teef, "I hate you", "Yes, I hate you too" zegt Mia terwijl ze haar zusje knuffelt. "Doe de walvissen de groeten" roept Tyler haar na.
Je hoopt dat het goed zal gaan, maar hoeveel kans heeft ze ?
Laatste reacties